माय माऊली ती, का गे रागावली
नऊ मास झाले, एकांती बैसली |
चुकले गे माये, काय ते सांगावे
लेकुरासी घ्यावे, कुशीमध्ये ||
पापाचे संचिते देहासी दंडणा!
तुज नारायणा, बोल नाही!!
सुखाच्या क्षणात,
व्यथांच्या घणात,
उभा पाठीशी,
एक अदृश्य हात.
नयनी या तव रूप दिसावे,
ओठी ते तव नाम वसावे,
कायेतूनी सत्कर्म घडावे,
इतके दान प्रभू मज द्यावे.
भाववेडा माझा देव, वैकुंठीचा राणा,
शरण जावे त्यासी तोचि उद्धरितो जाणा
तू शांत तेवता तारा
मी धगधगित लाल निखारा
तू प्रशांत आणि व्याप्त
मी मात्र चौकटीतच लिप्त
No comments:
Post a Comment