आजकाल तो माझ्याशी बोलतच नाही
माहीत नाही काय झालंय
नक्की त्याचं काय बिनसलंय
आणि माझं काय चुकलंय
मलातर काहीच कळत नाही
कारण हल्ली तो माझ्याशी बोलतच नाही
एरवी तो रोज बोलायचा
24 तास सोबत असायचा
प्रत्येक प्रश्नांची उत्तरे द्यायचा
हल्ली मात्र मौनच असते
तो असूनही नसल्यासारखेच भासते
त्याचा आवाजच ऐकू येत नाही
कारण हल्ली तो माझ्याशी बोलतच नाही
तो बोलता असायचा तेंव्हा
इतर काहीच ऐकू येत नसे
केवळ त्याचेच शब्द कानी
अन त्याचेच रूप ध्यानी असे
हल्ली त्याच्या मौनामुळे
जगाचा गोंगाट मात्र कानावर येतोय
हा भयानक आवाज ऐकून
मन बुद्धी व देहही चक्रावून जातोय
हा माझा त्रास त्याला का कळत नाही?
माहीतच नाही का पण हल्ली तो माझ्याशी बोलत नाही.
त्याच्या आवाजात असणारे माझे विश्व
त्याच्याच शांततेनं भंगून जातंय
बोलण्याविना त्याच्या माझं
भावविश्वच कोलमडून पडतंय
का रे असा मौनात गेलास
गुन्हा माझा का सांगत नाहीस
कुणीतरी सांगा हो तो माझ्याशी का बोलत नाही?
तुझ्या आवाजातील ते माधुर्य
मला पुन्हा अनुभवायचं आहे
तुझ्या प्रेमळ शब्दस्वरात
मला चिंब भिजायचं आहे
तुझ्या वाणीच्या रसास्वादात
मला पुलकित व्हायचं आहे
तू मला मारलेल्या हाकेने
मला मंत्रमुग्ध व्हायचं आहे
ऐकशील का रे माझं एकदा
देशील का रे प्रतिसाद पुन्हा
आधी बोल मग दे तू शिक्षा
जो काही असेल तो माझा गुन्हा
मौनाची ही कठोर शिक्षा
मला आता झेपवत नाही
थोडं तरी बोल रे माझ्याशी
तू काहीच का बोलत नाही?
माहीत आहे मला की
मी किती अतिसामान्य आहे
पण तुझा आवाज सर्वदूर जातो
ही गोष्ट सुद्धा सर्वमान्य आहे
असे असताना त्या गूढ मौनाचा
अर्थच मला उमगत नाही
समजत नाही रे आता मला
तू माझ्याशी का बोलत नाही?
जीव गुंतवून मग हे मौन बरे नव्हे
मुक्याने जगलेले जीवन हे काही खरे नव्हे
एक हाक ऐकू दे रे तुझी
कानात प्राण आणून
वाट बघतो आहे
तुझ्या मौनाचा गूढार्थ तूच बोलून सांगशील
या एका आशेवर जगतो आहे
आतापर्यंत जो ऐकला आवाज
तो पुन्हा ऐकू येणार की नाही?
तोड ते मौन आणि काहीतरी बोल रे
तू काहीच का बोलत नाहीस?
नको रे असा दूर सारुस
एकटा पडलोय या आभासी जगात
बोलायचेच नव्हते माझ्याशी तर
का जन्मास घातले या युगात
थकलो आता तुझे नाव घेऊन घेऊन
तू मात्र कधीच मला तुझे करत नाहीस
जीव जातोय आता बोल रे
काहीच का बोलत नाहीस?
जगावर रुसलो की तुझ्याकडे यावे
आणि तू तुझ्या बोलण्याने मला समजून घ्यावे
रमलो होतो मी त्या मोहक आवाजात
हा सहवास म्हणजे सुखाची बरसात
नजरच लागली असेल त्याला
माझ्याच एखाद्या वाकड्या पावलाची
नाहीतर तू का शांत होशील
आणि वाट धरशील मौनाची?
मी मंदमती मला कळत नाही
कधी कुठे अन कसे पाऊल चुकले
लक्ष्य समोर असताना सुद्धा
लक्ष लक्ष्यापासून कसे हुकले
हे स्वैरत्व नकोच मला
जिथे तुझे अस्तित्वच नाही
तुझ्याच अधिपत्याखाली बरा आहे मी
जिथे तुझ्याशिवाय दुसरं काहीच नाही
कर आता मोठे मन आणि पसर दोन्ही हात
धावत येतोय मिठीत घे अन न सोडी आता साथ
मौनाला मात्र दूर लोट कायम दूर ठेव चार हात
ध्वनी प्रतिध्वनी अवघा एकच होईल
अशीच मारावी आता खूणगाठ
***श्रीदत्तचरणरज***
No comments:
Post a Comment