मला तुझ्या मंदिराच्या पायरीचा दगड बनव

 वाटेत पडलेली ती एक शीळा! 

अस्ताव्यस्त, ओबडधोबड. 

ना आकार ना उकार ना संस्कार.

जडता आणि बद्धता बस.... 

एके दिवशी एक पाथरवट काहीतरी शोधत स्वतःच त्या शीळेजवळ आला. त्याला त्या शीळेत काय दिसले ते त्यालाच माहीत. त्या शीळेला तिच्या हजारो लाखो वर्षाच्या त्या स्थानापासून उचलून दूर घेऊन गेला. 

त्याच्या हातातील छिन्नी हातोडा बघून शीळेवर घाव बसणार हे आता नक्की झाले. 

शीळा दुःखीकष्टी झाली कारण आता तिचा आकारभंग होणार होता. तिच्या मूळ अस्तित्वावर प्रश्नचिन्ह लागणार होते. त्याचवेळी त्या पाथरवटाचे गुणगान करतानाचे थोरामोठ्यांचे काही शब्द त्या शीळेच्या कानी पडले. ते शब्द ऐकले आणि शीळा मनोमन शहारली. 

एका भव्य मंदिराचे बांधकाम होत होते आणि शीळा त्यासाठी इथे आणली गेली होती ... आता मात्र शीळा स्वतःस धन्य समजू लागली, कृतकृत्य समजू लागली आणि मनातल्या मनात त्या परमज्योतीला विनवू लागली ....... 

हे महाराणा, मला तुझ्या मंदिराची पायरी होण्याचा मान दे. 

तुझ्या मंदिराचे कळसदर्शन करून लोक स्वतःस कृतकृत्य मानतात खरे, पण मला कळसाचा दगड व्हायची इच्छा नाही रे. मला तुझ्या मंदिराच्या पायरीचा दगड बनव.

तुझे मूर्तीरूप म्हणजे लोकांचा प्राण.  तुझ्या अश्या मूर्तीरूप दर्शनासाठी साधूसंत व सर्वच जनसामान्य दूरदूरवरून येतील. तुझ्या मूर्तीसमोर नतमस्तक होतील. त्या मूर्तीच्या चरणाशी तुझ्या सगुण अस्तित्वाला स्मरून आपला माथा टेकवतील. पण मला इतके थोर नाही रे बनायचे. 

देवा, मला तुझ्या मंदिराच्या पायरीचा दगड बनव.

अलंकापुरीतून ज्ञानेश्वर माऊली येतील. तुझ्या दर्शनास येण्याआधी त्या चैतन्यमूर्तीचे पवित्र चरण माझ्या मस्तकी लागतील आणि माझे जीवन सार्थक होईल! 

प्रभू, मला तुझ्या मंदिराच्या पायरीचा दगड बनव. 

त्यांच्यासोबतच ती दिव्य अशी तीन भावंडं येतील आणि विसाव्याला माझ्या पाठीवर टेकल्यानंतर मुक्ताईच्या मुखातील ओव्या व निवृत्तीनाथ, सोपानदेवांच्या मुखातून

निरूपण ऐकत माझे अनेक जन्म उद्धरतील. हे अनाथनाथा, मला तुझ्या मंदिराच्या पायरीचा दगड बनव. 

त्या घुंगराच्या गाडीतून दिव्य सौंदर्याचा वरदानयुक्त अभिशाप लागलेली माई कान्होपात्रा येईल. पहिल्या पायरीवर चरण ठेवत माई तुला आर्त हाक मारेल, अरे विठुराया धाव घाल रे ... त्या आर्ततेने माझेही हृदय पिळवटून निघेल, डोळ्यात आसवे जमा होतील व त्याने माझे पापक्षालन होईल.

म्हणूनच, हे प्राणप्रिया, मला तुझ्या मंदिराच्या पायरीचा दगड बनव. 

मायबाप भगवंताला जोहार घालत आलेले ते चोखोबा, ती उष्ट्याची पाटी माझ्या पाठीवर ठेवून तुझ्या नामात तल्लीन होतील आणि मी त्या संताच्या भोळेपणात! 

अश्या पवित्र संतमाऊलीच्या स्पर्शासाठी हे नारायणा, मला तुझ्या मंदिराच्या पायरीचा दगड बनव. 

नामदेव माऊली ज्या पायरीवर आपला देहप्रवास पूर्ण करतात त्या पायरीचे अहोभाग्य ते काय? त्या माऊलीच्या प्रवासाचा भार घेण्यासाठी हे जगन्नाथा, मला तुझ्या मंदिराच्या पायरीचा दगड बनव. 

शिळी वाळलेली भाकरी घेऊन पळणाऱ्या कुत्र्याला ती भाकरी कोरडी लागू नये म्हणून त्याच्या मागे तुपाचे तामले घेऊन धावणाऱ्या आणि चराचरात ईश्वर शोधणाऱ्या एकनाथ महाराजांना क्षणभर विसावा देणारी पायरी किती भाग्यवान असेल. हे श्यामकांती, मला तुझ्या मंदिराच्या पायरीचा दगड बनव.

वीणा आणि चिपळ्या वाजवत, आनंदाने नाचत रंगत ज्यावेळी माझी तुकाई तुझ्या दर्शनास येईल त्यावेळी तुकोबांच्या पायधूळीने मी नामटिळा लावेन. त्या नामटिळ्यासाठी, हे सनातना, मला तुझ्या मंदिराच्या पायरीचा दगड बनव.

समस्त भरतभूमीतील संतांची मांदियाळी तुझ्या दर्शनास येईल. आनंदाचे भरते आलेले हृदय तुझ्या चरणाशी अर्पण करण्यास आतूर संत धावतच तुझे चरणदर्शन करण्यासाठी मंदिरी प्रवेशतील आणि माझे ललाट त्या संतप्रभृतींच्या चरणस्पर्शाने उजळून निघेल. 

हे कृपासिंधू, मला तुझ्या मंदिराच्या पायरीचा दगड बनव.

@श्रीदत्तचरणरज 

सचिन श्रीकांत भिडे सा

दत्त माझा ओझेकरी

 दत्त माझा ओझेकरी,ओझे माझे खांद्यावरी

दत्त माझा सेवेकरी, नित्य श्वास सेवा करी

दत्त माझा रे वाटाड्या, दावी रस्ता काढी बेड्या

दत्त माझा रे सारथी, हाकी गाडी परमार्थी

दत्त करी सारी कामे, ठेवी मला तो सप्रेमे

दत्त व्यापिला या देही, श्र्वासोच्छ्वासि दत्त पाही

दत्त घेई देही ताबा, सर्व कामी तोचि उभा

दत्त मीच मीच दत्त, वेगळी न राहे भ्रांत

दत्त विश्व हे दत्ताचे, तुझे माझे नुरले साचे

आत तोचि तो बाहेरी, व्यापूनी तो चराचरी

तोचि कर्ता तोचि भोक्ता, तोचि जन्मदाता हर्ता

एक तोचि सत्य एक, दुजा नाही रे आणिक

कर्ता आणि तोचि कर्म, क्रिया तोचि तोचि मर्म

ओळखा तो ओझेकरी, ओळखा तो सेवेकरी

ओळखा रे तो वाटाड्या, ओळखा रे तो सारथी

ओळखी त्या ऊर्जास्रोता, ओळखी त्या सद्गुरू दत्ता

नाथ आहे जो अनाथा, जाणून घे तू रे दत्ता

नेणिवेची जाणिवेची, गाठ बांधी तो अविनाशी

बद्ध करी मुक्त करी, माया खेळे तो मुरारी

शरण आला चरणरज, द्यावा मोक्ष महाराज !!

@श्रीदत्तचरणरज 

सचिन श्रीकांत भिडे

ज्ञानोबा माऊली

दुरितांचे तीमिर जावो, प्रार्थना करते माझी माऊली,

जो जे वांछील तो ते लाहो, म्हणते माझी माऊली.

अज्ञानी मानवांची भिंत, ज्ञानाने चालवते माझी माऊली,

साऱ्या विश्वाचे कल्याण, इच्छिते माझी माऊली.

षडरिपुंच्या तिमिरात, पूर्णीमेचा चंद्रमा होते माझी माऊली,

द्वेषाच्या विषसागरात, अमृत कलश होते माझी माऊली.

अहंकाराच्या रेड्याला, विनम्र करते माझी माऊली,

दंभाच्या राक्षसाला, प्रासादिक करते माझी माऊली.

माऊली व्यापून आहे, साक्षरुपी चराचरी,

तिजविण रिते स्थान, नाही या भुवनांतरी.

सचिन श्रीकांत भिडे

आठवण तुझी येते

 आठवण तुझी येते

डोळे भरून येतात

मेघांविना आकाशीच्या

सरी त्या बरसतात

भिजतात त्या सरींमध्ये

आठवणीतले ते दिवस

होती तुझ्या श्वासांची 

माझ्या हृदयी उठबस

सचिन श्रीकांत भिडे

शब्द माझे हरवले

 शब्द माझे हरवले रे, आर्तता आणू कशी

भाव चरणी गुंतले रे, भावना सांगू कशी 

तू तिथे अन् मी इथे, मन धाव घेते सारखे

रूप ते चित्ती वसे, डोळ्यास झाले पारखे

जीविताच्या जिवलगा रे, नेत्रधारा रोख या

प्राणसखया दिव्यतेजा, जागवी थोडी दया

दर्शना आतुर नेत्रे, अंत का रे पाहशी

अंबरीशा कारणे तू, सत्वरी रे धावशी

धाव घे आता तशी, गजराज जैसा संकटी

व्याकुळ मी रे श्रीहरी, येई हरी द्यावी मिठी

पार्थराणा तू खरा, उघडी जरा तू लोचने

लीन करी रे चरणकमली, एक आता मागणे 

@श्रीदत्तचरणरज

सचिन श्रीकांत भिडे

ओढ तुझी माझे मनी

 ओढ तुझी माझे मनी, नाम तुझे माझे वाणी ,

निराकार ज्योतीरुपा, रूप तुझे माझे नयनी ||

बाप तूचि माता तूचि, चराचारी व्यापित तूचि,

वस्तू तूचि दृश्य तूचि, दृष्टीचे या दर्शन तूचि ||

जिविताचे जीवन तूचि, मुक्ती आणि सद्गती तूचि,

कर्म आणि धर्म तूचि, जीवनाचे मर्म तूचि ||

कार्य आणि कारक तूचि, तारक अथवा मारक तूचि,

विघ्न विघ्नांतकही तूचि, साधनेतील साध्यही तूचि ||

व्याप्त आहे सर्वाठायी, दत्तमूर्ती त्रिगुणी पाही,

चरणरजतव प्रार्थी आई, उद्धरी तू या नरदेही ||

@श्रीदत्तचरणरज 

श्रीवरददत्तात्रेय भक्तीसेवासमिती

तू तारी अथवा मारी

 आज कै.आईचा दशक्रियाविधी झाला. तिच्या मंगल स्मृतीस ही शब्द पुष्पांजली.

तू तारी अथवा मारी, शरणांगत तुजसी मुरारी ॥

हे विश्वव्यापका राणा, हे नीलवर्ण समचरणा ॥

हे दीनोद्धारक प्राणा, दुरितांचा तू कैवारी ॥

शरणांगत तुजसी मुरारी ॥

हे दयानिधे श्रीरामा, हे मीरेच्या विश्रामा ॥

हे सत्यरुप शिवनामा, वारी तू दुःख निवारी ॥

शरणांगत तुजसी मुरारी ॥

फसलो या संसारात, षड्रिपूने केला घात ॥

भोवऱ्यास नाही अंत, थकलो रे या संसारी ॥

 शरणांगत तुजसी मुरारी ॥

हे दत्ता प्राणेश्वर्या, हे त्रिमुर्तीरुपी आर्या ॥

लावावी तनु सत्कार्या, चंदनवत झिजवी सारी ॥

शरणांगत तुजसी मुरारी ॥

श्रीदत्तचरणरज प्रार्थी, बनवावे मज निस्वार्थी ॥

दावी तू मज गुह्यार्थी, स्वीकारी मज स्वीकारी ॥

शरणांगत तुजसी मुरारी ॥

@श्रीदत्तचरणरज

सचिन श्रीकांत भिडे 

श्रीवरददत्तात्रेय भक्तीसेवासमिती

बुद्धीस्खलन झालेले पिवळे पंडित

 **बुद्धीस्खलन झालेले पिवळे पंडित**

संस्कृत भाषेचे एक अक्षरही ज्याला बोलता येत नसेल, ज्यांना चार श्लोकांचे एखादे स्तोत्रही छंदबद्धरित्या व्यवस्थित म्हणता येत नसेल, अथवा एखादा संस्कृतगद्यपाठ (धडा) ज्यांना शुद्ध उच्चारात वाचता येत नसेल असे काही लोक हल्ली स्वतःला पिवळे पंडित म्हणवून घेऊ लागले आहेत. (पिवळी पुस्तके वाचून झालेले पंडित).

 संस्कृत विद्वान असल्याचा आव आणून वेद, पुराण, उपनिषदातील वाटेल त्या श्लोकांचा, वाटेल तिथे, वाटेल तसा अर्थ लावत व संदर्भ देत हिंदू देवदेवतांवर, सनातन धर्मावर, संस्कृतीवर अतिशय घाणेरडे आरोप लावून देवतांना लांच्छन लावत आहेत. आपल्या पिवळेपणाने बरबटलेल्या मेंदूतून वाटेल तो अर्थ काढून देवाधर्माच्या नावाला गालबोट लावत आहेत. 

"तुमचे देवच असे होते, तुमची देवीच तशी होती, तुमचे ऋषीमुनीच असे होते  तर तुम्ही तसेच असणार ना !" असली अवांच्छित, अश्लाघ्य वाक्ये सोशल मीडियावर लिहिली जात आहेत. 

 संस्कृत भाषा ही जगातील श्रेष्ठतम भाषा आहेच पण तितकीच गूढ रमणीय भाषा आहे. प्रसंगांची, मंत्रांची, उत्पत्तीची, शास्त्राची अनेक अनेक रहस्ये संस्कृतच्या एका-एका छोट्या-छोट्या शब्दात दडलेली आहेत, ज्या शब्दांचा योग्य संदर्भांनी, पुढील मागील वापरलेल्या शब्दांवरून, कालापरत्वे योग्य अन्वयार्थ व मूळ अर्थ शोधून लावणे हे खरोखरीच दिव्य काम आहे.

ज्या भाषेच्या व्यक्त होण्यावर खरे विद्वान स्तिमित झाले तिथे हे पिवळ्या पुस्तकांचे ग्रॅज्युएट्स, संस्कृत महाकाव्यांचे वाटेल ते अर्थ लावत सुटले आहेत. 

 उदाहरणार्थ काही संस्कृत शब्द घेऊन त्याचा सामान्य अर्थ बघू.

- दारु ( र ला पहिला उकार).

 'दारु' या शब्दाचा अर्थ 'लाकूड' असा होतो. देवदार वृक्षाचे वर्णन संस्कृत ग्रंथात देवदारु असे केलेले आहे. 

- 'सहसा' हा मराठीत वापरला जाणारा शब्द अगदीच वेगळ्या अर्थाने संस्कृतमध्ये वापरला जातो. संस्कृतमध्ये याचा अर्थ 'अचानक' असा आहे.

 -'पाणि' (ण ला पहिली वेलांटी) 

या शब्दाचा अर्थ 'हात' असा आहे. पाणिग्रहण याचा 'पाणी ग्रहण करणे', 'पाणी पिणे' असा अर्थ नसून 'लग्न' असा अर्थ होतो. (इथे 'ग्रहण' याही शब्दाचे अनेक अर्थ आहेत.)

- दिन आणि दीन 

 जिथे 'न' ला पहिली वेलांटी असते त्या दिन शब्दाचा अर्थ 'दिवस' असा होतो, तर 'दीन' या शब्दाचा अर्थ गरीब, दुर्बल, दुबळा, सहाय्यहीन असा होतो.

दिनानाथ - सूर्य

दीनानाथ - गरिबांचा कैवारी 

काना मात्रा वेलांटीनी जिथे संस्कृतचे अर्थ बदलतात.  आजूबाजूच्या प्रसंगावर, संदर्भशब्दांवर अवलंबून असलेल्या एक एक शब्दांचे त्यानुसार अनेक अर्थ निघतात, जे आपल्याला अभ्यासपूर्वकच आत्मसात करावे लागतात. 

काही शब्दांचे रूढार्थ व गुह्यार्थ बघू. 

-लिंग व योनी 

संस्कृतमध्ये 'लिंग' याचा अर्थ 'तत्व' असाही होतो,  'स्वरूप' असाही होतो, 'प्रकार' असाही होतो, 'बीज' असाही होतो, 'ऊर्जा संचयाचे स्थान', 'प्रधान' असाही होतो. 

पुल्लिंग म्हणजे पुरुष गुण प्रधान

स्त्रीलिंग म्हणजे स्त्री तत्व प्रकार 

नपुंसकलिंग म्हणजे पुरुषतत्व, पुरुषस्वरूप अथवा स्त्रीप्राधान्य, स्त्रीबीज नसलेले असे काही

(पुरुषाच्या जननेंद्रियाला संस्कृत मध्ये 'शिश्न' म्हणतात, 'लिंग' म्हणत नाहीत.)

'योनी' याचा अर्थ केवळ स्त्रीची योनी असा नसून एखाद्या विशिष्ठ प्रवाहातील अथवा तश्या प्रकारचा जन्म असाही होतो. 

 - मनुष्य योनी म्हणजे मनुष्याच्या जन्मात

 -  राक्षस योनी म्हणजे राक्षसाच्या पिढीत

 -  देव योनी म्हणजे देवाच्या कुळात

 याच्या अभ्यासाविना, भगवान शंकराचे लिंग (शाळुंका) व देवीशक्तीयोनी यांनी बनलेली शिवपिंडी ही स्त्री योनी व पुरुषाचे लिंग याच्याशी जोडून  वाटेल तो नीचअर्थ काढण्यात हे पिवळे पुस्तकवाले रमण आहेत. 

 - वीर्य  (sperm/semen) 

वीर्य या संस्कृत शब्दाचे अनेक अर्थ आहेत.

ऊर्जा, तेज, धैर्य, अंगातील ताकद, लढण्याचे सामर्थ्य, शक्ती, बुद्धीचे प्राबल्य, तेज, उत्थानशक्ती हे याचे काही अर्थ आहेत. 

वीर्य हा शब्द जिथे कुठे वापरलेला आहे त्या प्रसंगानुरूप या शब्दाचा वेगळा-वेगळा अर्थ आपल्याला समजून घ्यावा लागतो.

स्खलन - sperm/semen ejaculation

 या शब्दाचा अर्थ आहे पतीत होणे, पडणे, तेजहीन होणे, तेजरहित होणे, ताकद कमी होणे, ध्यान हटणे, पात्रता कमी होणे, उच्च स्थान गमावणे, स्थानत्याग करावा लागणे, वरून खालच्या दिशेने येणे, अधोगामी वृत्ती तयार होणे, पतित होणे, तपाची-ध्यानाची-योगाची ताकद, ऊर्जा कमी होणे इत्यादी. 

यार्थी वीर्य स्खलन या शब्दांचे किती अर्थ निघतात हे जाणकार नक्की समजू शकतो, पण (Masturbation) हा एकच अर्थ काढणारे हे मतिमंद!  

-  भूत 

या शब्दाचा अर्थ होऊन गेलेला काळ असाही होतो,  एखाद्या प्रकृतीचे, एखाद्या जीवाचे प्रकट रूप असाही होतो अथवा या अनादी आनंदाचे सगुण साकार झालेले रूप असाही होतो.

या नेहमीच्या वापरल्या जाणाऱ्या शब्दांना जर इतके अर्थ असतील तर वेदात, पुराणात, उपनिषदात जे अत्युच्च दर्जाचे साहित्यिक शब्द वापरले आहेत त्या शब्दांचे किती अर्थ निघतील याची कल्पनाही करवत नाही.

तरीही हे पिवळे पंडित स्वतःच्या सोशल मीडिया पोस्टवरून बुद्धीस्खलित अवस्थेत हिंदू देवदेवतांवर टीका करत, निंदा करत स्वतःच्या बुद्धीची नीचतम पातळी दाखवून देत आहेत.

अश्या पिवळ्या पंडितांचे वीर्यदोष नष्ट होवो हीच प्रार्थना! 

सचिन श्रीकांत भिडे

!!भक्तानां अनुरक्तानाम् , त्राता भव जनार्दन!!

 !!भक्तानां अनुरक्तानाम् , त्राता भव जनार्दन!!

श्रीविष्णू सहस्त्रनाम स्तोत्राच्या फलश्रुतीमध्ये ही एक ईशविनंती आहे ज्यात मोठा गृह्यार्थ दडलेला आहे. 

या विनंतीचा अर्थ, हे जनार्दना, श्रीपरमेश्वरा, तू तुझ्या भक्तांचा, तुझ्यावर अनुरक्त असलेल्या लोकांचा त्राता हो, उद्धारकर्ता हो. म्हणजेच, श्रीपरमेश्वर अशाच लोकांचा उद्धार करतो जे त्याचे भक्त असतात, त्याच्यावर अनुरुक्त असतात.

 आता या विनंतीच्या शब्दांचा अर्थ-गुह्यार्थ आपण पाहू.

भक्त कुणाला म्हणावे याचे एक उदाहरण आपण घेऊ. समजा एखाद्या शाळेमध्ये मी दाखला न घेता जाऊन बसलो, शाळेची दाखल्यासाठीची कोणतीही प्रक्रिया पूर्ण न करता मी स्वतःला त्या शाळेचा विद्यार्थी समजू लागलो तर त्याने काही होणार आहे का? अजिबात नाही. कारण असे फक्त मी समजून काहीही उपयोग नसतो.

मला जर त्या शाळेचा विद्यार्थी बनावे असे वाटत असेल तर मला शाळेच्या दाखल्यासंदर्भात सर्व प्रक्रिया पूर्ण करून, शाळेचे सर्व नियम समजून घेऊन, पाळून मगच त्या शाळेत प्रवेश करावा लागेल आणि त्या नंतरच शाळा मला ओळखपत्र देऊन माझा विद्यार्थी म्हणून स्वीकार करेल.

थोडक्यात काय, तर मी स्वतःलाच त्या शाळेचा विद्यार्थी म्हणून जाहीर करणे आणि शाळेने माझा विद्यार्थी म्हणून स्वीकार करणे यात जो फरक आहे तोच फरक आहे आपण स्वतःला भक्त म्हणणे आणि परमेश्वराने आपला भक्त म्हणून स्वीकार करणे.

 जोपर्यंत परमेश्वर आपला भक्त म्हणून स्वीकार करत नाही तोपर्यंत तो आपला त्राता होऊ शकत नाही, कारण आपण त्याला संपूर्ण शरणागत झालेलो नसतो. श्रीभगवद्गीतेत जसे श्रीपरमेश्वर स्वतः म्हणतात - 

"अनन्याश्चिन्तयन्तो मां ये जनाः पर्युपासते । 

तेषां नित्याभियुक्तानां योगक्षेमं वहाम्यहम्‌ ॥ "

त्याचप्रमाणे जेव्हा आपण श्रीपरमेश्वरासमोर संपूर्ण शरणागती पत्करतो व जे काही होवो ते तुझ्या इच्छेने होवो, मला अखंड तुझ्या नामस्मरणात ठेव अशी भूमिका घेऊन कर्मयोग स्वीकारतो त्यावेळी श्रीपरमेश्वर आपल्याला त्याचा भक्त म्हणून स्वीकार करतो. अशा भक्तासाठी परमेश्वर काहीही करायला तयार असतो ज्याचे अनेक दाखले आपल्याला भक्तीमार्गात मिळतात. अशा भक्ताला श्रीपरमेश्वर त्याच्या भक्तीयुक्तकर्ममार्गातून तारून नेतो व त्याचा उद्धार करतो.

वर जी विनंती दिली आहे त्यातील दुसरा शब्द आहे "अनुरक्त". अनुरक्त या शब्दाचे अनेक अर्थ आहेत. शब्दशः अर्थ आहे अडकून पडलेला, आसक्त झालेला, मोहित झालेला. 

मग आता जो माणूस अडकून पडला आहे, आसक्त झालेला आहे त्याचा परमेश्वर उद्धार कसा करेल?

तर याचा गृह्यार्थ असा आहे की जो जीव परमेश्वराच्या नामात, रुपात, प्रीतीत, कीर्तीत चिंब भिजलेला आहे, आसक्त झालेला आहे, त्याच्या चरणाशी अडकून बसलेला आहे, त्याच्या लीलेने मोहित झालेला आहे, म्हणजेच ज्याने आपले सर्वस्व परमेश्वरालाच मानलेले आहे व जो केवळ त्याच्यासाठी जगत आहे अशा अनुरक्त माणसाचा हे परमेश्वरा तू त्राता बन, त्याचा उद्धार कर.

प्रत्येक वेळी श्रीपरमेश्वर आपला जीव वाचवूनच उद्धार करतो अशातला भाग नाही. कधीकधी श्रीपरमेश्वर आपला या जन्मातला प्राण हरण करूनही उद्धार करू शकतो.

 म्हणजेच परमेश्वर जो जन्मदाता आहे, पालनकर्ता आहे व संहारकर्ता आहे, तो ह्या तिन्हीपैकी कोणत्याही प्रकारे आपला उद्धार करू शकतो.

 एका जन्मी केलेल्या पुण्यकर्मामुळे पुढील जन्म उत्तम मिळून, त्या जन्मी परमेश्वराची भक्ती व सहवास साधून, जन्माद्वारे परमेश्वर आपला उद्धार करतो.

सरडा आणि नारद मुनी यांची गोष्ट हे याचे उत्तम उदाहरण आहे.

एखादा उत्तम तऱ्हेने जन्माला आलेला माणूस त्याच्या पूर्ण जन्मात केवळ परमेश्वर भक्ती करतो व भक्तीद्वाराकर्मयोग साधत आपले मार्गक्रमण करतो, अशा कर्मयोगी-भक्तिमार्गी माणसाची भक्ती स्वतः श्रीपरमेश्वर करतो व त्याला या संसारातून तारून नेत संसारात जगत असताना त्याचा उद्धार करतो.

आपल्या संतांची चरित्रे याचे उत्तम उदाहरण आहेत.

आता तिसरे उदाहरण कोणते की जिथे श्रीपरमेश्वर आपला प्राण हरण करून आपला उद्धार करतो? एका जन्मी भक्त असलेला कोणीही त्याच्या काही प्रमादांमुळे किंवा त्याच्या काही भोगांमुळे जेंव्हा इतर जन्मात येतो जिथे त्याच्याच्याने श्रीपरमेश्वर भक्ती केली जात नाही, किंबहुना परमेश्वराला विरोधच केला जातो पण शेवटी प्रत्यक्ष परमेश्वर अवतार घेऊन, त्याचे प्राण हरण करून त्याला त्या योनीतून मुक्तता देतात आणि त्याचा उद्धार करतात.

रावण, कुंभकर्ण, शिशुपाल, कंस, वाली, हिरण्यकशपू, हिरण्याक्ष अशी अनेक उदाहरणे इथे देता येतील की ज्यांचा श्रीपरमेश्वर प्राण हरण करून त्राता, उद्धारकर्ता झाला.

थोडक्यात, श्रीपरमेश्वर आपल्यासाठी जे काही करतो ते केवळ आणि केवळ आपल्या भल्यासाठीच असते हे जर आपण लक्षात ठेवले तरच आपण परमेश्वराला अनन्यशरण जाऊ शकतो आणि निष्काम कर्मयोगातून, भक्तिमार्गातून आपली वाटचाल करू शकतो. ज्या क्षणी आपली ती क्रिया सुरू होईल अगदी त्याच क्षणी श्रीपरमेश्वर आपले योगक्षेम चालवायला घेतो जो स्वतः परमेश्वराने दिलेला शब्द आहे, वचन आहे.

तेव्हा कलियुगात अखंड नामस्मरण करत श्रीपरमेश्वराचे भक्त बनायचा व श्रीपरमेश्वराने आपल्याला भक्त म्हणून स्वीकार करायचा आपण प्रयत्न करूया. 

यश देण्यास श्री परमेश्वर समर्थ आहे.

श्रीदत्तचरणरज

सचिन श्रीकांत भिडे

हे श्रीकृष्णा

 हे श्रीकृष्णा, हे श्रीरंगा, हे श्रीहरी, हे श्रीधरा, हे श्रीनिवासा, हे श्रीकांता .... 

ही नावे तुझी आहेत पण त्या नावाची सुरुवात माझ्या नावाने होते!  

होय, मी तुझी शक्ती, मी तुझी लक्ष्मी!

जिथे तू तिथेच मी! 

तू जातोस भक्तांच्या हाकेला धावून, मला सोडून! मी मात्र तुझ्या ओढीने तू जिथे जातोस तिथे येतेच! जिथे तुझे चरण पडतात तिथेच माझे चरण उमटतात. तुला मात्र तुझ्या वेड्या भक्तांपुढे माझ्यासाठीच वेळ नसतो. 

वैकुंठात मला तुझ्या समीप स्थान असते, अगदी चरणाशी स्थान असते पण या भूलोकावर मात्र तू मला तुझ्या समीप बोलावत नाहीस. त्या चरणाशी जागा तुझ्या भक्तांना देतोस. मग मला थोडे लांबूनच तुझ्या भक्तीचा सोहळा पहावा लागतो. 

पंढरपुरी एकटाच आलास, मी आपली दूर शेजारी!

तिरुपतीस डोंगरी जाऊन बसलास, मी आपली डोंगर पायथ्याला!

इतका का आहेस सखया तू भक्त वेडा? श्रीकृष्णरुपात  असतानासुद्धा तू अगदी असाच वागायचास. मी राजप्रासादात तुझ्याशी हितगुज करायची वाट बघायचे आणि तुझ्या मनी मात्र राधा, सुदामा, अर्जुन, द्रौपदी, पेंद्या हेच! 

कधीकधी तर असे वाटते प्राणप्रिया, की ती राधा भाग्यवान आहे आणि तो सुदामाही भाग्यवान आहे. मी तुझ्या चरणाशी असते खरी, पण तुझ्या हृदयी असते ती राधा, तुझ्या श्वासात असतो तो समस्त भक्तमेळा!

हेवा वाटतो रे तुझ्या भक्तांचा मला!

ते भक्त किती भाग्यवान, ज्यांची आठवण तू सतत तुझ्या हृदयी घेऊन असतोस! भक्तांच्या कर्मभोगाने तू व्यथित झालेला मी रोज पाहते रे, पण नियतीचे, जगरहाटीचे नियम एकदा केले की ते बदलता येत नाहीत ना!

त्यामुळे तू सुद्धा प्रशांतरूप घेऊन शेषशयन झालेला असतोस. 

एक मात्र खरे, तू स्मर्त्रुगामी आहेस नारायणा! 

एक हाक, काळीज पिळवटून टाकणारी फक्त एक हाक तुला पुरेशी असते धावून जायला! भले तो गजेंद्र असो वा द्रौपदी!

मी स्वतःस भाग्यवान समजते की मी तुझीच शक्ती आहे!

धन्य आहेस तू भगवंता!!!

श्रीदत्तचरणरज

सचिन श्रीकांत भिडे

सावळा तो माझा कान्हा

 सावळा तो माझा कान्हा, विटेवरी प्रकटला

पुंडलिका भेटीसाठी, युगे युगे आसुसला ।।

त्यागूनी त्या वैकुंठाला, अवतरे पंढरीला

भक्ताचिया प्रेमापोटी, रुक्मिणीसी विसरला ।।

विठू वेडा भक्तीसाठी, त्रास त्यांचे स्वतः सोसि

मार भक्ता वळ विठुसि, प्रेमे सर्वा उद्धरिसी ।।

कुणाघरी पाणी भरी, कुणाघरी दळणे करी

कुणापायी रुतता काटा, सत्वरी तो दुरी करी ।।

शील रक्षिसी भक्तांचे, कर्ज फेडी जाऊनि त्यांचे

भक्तासाठी विमानी तू, दार उघडी वैकुंठाचे ।।

कुणामुखी गीता वदवी, कुणी स्तोत्र ओवी गावी

टाळ मृदुंगाच्या गजरी, कुणी चिपळ्या नाचवी ।।

युगे युगे धरतीवरती, उभा असा विठुराया

सादा प्रतिसाद देशी, सागराची तुझी माया ।।

याची कारणे भेटीशी, भक्त येती पंढरीला

माहेराचे आहे सुख, तुझ्या एका दर्शनाला ।।

वीणा बोले विठ्ठल नाम, पायी चालवी तो श्याम

तुझ्या एका भेटीसाठी, दिला गात्रांसी आराम ।।

आता अर्पितो हा सगळा, भार केला मी जो गोळा

मुक्ती देई मोक्ष आता, डोळा दाखवी सोहळा ।।

श्रीदत्तचरणरज

सचिन श्रीकांत भिडे

मी येतोय रे माझ्या सख्या!

 मी येतोय रे माझ्या सख्या! माझ्या जीवीच्या जिवलगा, माझ्या प्रियकरा! मी धावत येतोय रे तुझ्या भेटीला!

आहेस ना रे तू तिथेच, त्याच विटेवर? गाऱ्हाणे ऐकायला गेला असशील तर बेगीने ये बा परत!

कुठे पाणक्या म्हणून पाणी भरत असशील तर तिथूनही ये रे सत्वर. दळण दळून झाले नसेल तर ते सोडून ये रे त्वरेने माझ्या सख्या!

तुझ्याविना जीव कसा तळमळत असतो 11 महिने. पण केवळ वाट बघणे नशिबात असते. 

ती उन्हाची काहिली परवडेल रे एकवेळ, पण तुझ्या विरहात जळणारे हे हृदय व त्याची काहिली नाही रे सहन होत. चंदनाची चोळी माझे अंग खरंच पोळून टाकते. 

या विरहाच्या काहिलीतून सुटका करतो तो आषाढ मास! ती माझ्या काळोबाची एकादशी, माझ्या राजस सुकुमाराची एकादशी.

माझ्या राजसा, मी इथे तुझी वाट बघतो व तू तिथे माझी वाट बघतोस ना रे! तुला पण किती आनंद होत असेल ना तुझी वेडी लेकरे रांगत, धावत, खुरडत का होईना पण तुझ्याकडे येत आहेत ते बघून!

ते बघ, ते बघ, तो माझा तुकोबा, ती माझी ज्ञानाई, दोघे निघालेत बरं तुझ्याकडे यायला. ही तुझी आवडती दोन लेकरे तुला भेटली की तू काय बोलतोस रे त्यांच्याशी? माझी ज्ञानाई तुला काय सांगते रे कान्होबाई? माझा तुकोबा तुला कोणता अभंग ऐकवतो तो सांग ना विठ्ठला मला! माता इंद्रायणी भीमाईस भेटून काय हितगुज करते हे पण सांग ना रे मला!  भेटलो की सांगशील ना? 

तुझेच नाम गात, तूच दिलेले खात जेंव्हा पंढरीत

पोहोचतो त्यावेळी तुझ्या त्या एका नेत्र कटाक्षाने 11 महिन्याची तळमळ कशी क्षणात विरून जाते बघ. उरते ते समाधान!

पण माऊली, तुझ्यासमोर मी उभा राहिलो ना की तू मला दिसतच नाहीस रे!

तुझे रूप पाहिले ना की ते आषाढाचे ढग आकाश सोडून माझ्या डोळ्यातूनच बरसू लागतात रे कान्हा. मला डोळे भरून पाहायचं असतं रे तुला, पण आनंदाश्रूने आधीच भरलेल्या डोळ्यात तुला कसे भरू मी?  त्याच भारावलेल्या अवस्थेत तुझ्या चरणावर डोके ठेवले की त्या अश्रूंचाच अभिषेक होतो रे सख्या तुझ्या चरणी. ते नवनीताहूनही कोवळे चरण सोडून जावेसे वाटत नाहीत रे विठ्ठला. त्या चरणपाशात असेच कायम गुंतून राहवेसे वाटते. 

प्रियकरा, तुझ्यासाठी, तुला द्यायला मी येताना खाऊ आणलेला असतो.पण तुझ्या रुपात, तुझ्या नामात बुडालेला मी तो तुला द्यायलाही विसरतो. तू पण मागत नाहीस, शांतपणे फक्त पाहतोस माझ्याकडे आणि स्मितहास्य करतोस! 

तुझे दर्शन घ्यायला येताना माहेरी चालल्याचे समाधान असते चेहऱ्यावर, पण तेच तुझे चरण सोडून माघारी निघताना सासरी निघाल्याचे दडपण. 

मी निघतो खरा, पण माझे काळीज तर तुझ्या चरणीच राहिलेले असते माऊली. मागे वळून वळून आईचे रुपडे न्याहाळत बाहेर पडतो तेंव्हा डोळी पाझरतात ते अश्रू नक्की कोणते? माझी माय भेटली त्या आनंदाचे, का आता माय पुन्हा पुढील आषाढीलाच दिसणार या दुःखाचे? 

 @श्रीदत्तचरणरज

सचिन श्रीकांत भिडे

इंतजार

 माझी इतकी मोठी अशी ही पहिलीच उर्दूप्रचुर कविता. पण सर्वाना वाचता यावी म्हणून देवनागरी लिपीत लिहिली आहे. अभिप्राय द्यावा.

जाऊ कभी मैं हार,

तो तुम होसला बन जाना.

आयेगी कभी मुश्किल,

तो तुम हिम्मत बन जाना. 

हो जाये जब सब पराये, 

तो तुम अपने बन जाना. 

दूर करे जब सब मुझे,

तो तुम मेरी सांसे बन जाना. 

बोलो,

क्या जमेगी हमारी बात?

क्या होगी मुलाकात? 

क्या थामोगी मेरा हाथ?

जब कोई जवाब ना आये,

तो तुम आवाज बन जाना.

जब कभी अंधेरा छा जाये,

तो तुम चिराग बन जाना.

क्या तुम बनोगी मेरी आंखे?

क्या तुम बनोगी मेरी सांसे?

क्या तुम बनोगी मेरी बाते?

क्या होगी खुशनुमा ये राते?

 

आपकी सदा का इंतजार है हमे,

मुलाकात के लिये बेकरार है लम्हे ।।

सचिन श्रीकांत भिडे

राहुल का पाखंड

 जी नही राहुलजी, 

आपको हम सावरकर नही समझ रहे क्यूकी- 

-सावरकरजी नाकी सिर्फ जन्मसे बल्की आपने कर्म और विचार से भी ब्राह्मण थे, जो कभी जात-पात भेदभाव को नही मानते थे और आप हो के चुनाव के लिये ब्राह्मण बनने का ढोंग करके शर्ट के ऊपर से जनेऊ पहनते हो. तो आप और सावरकरजी एक कैसे हो सकते है ?

सावरकर जी महान कवी और सुविख्यात लेखक थे. उनके महाकाव्य, नाट्यलेखन, और गीत सुविख्यात है.  उधर आपको एक पॅरेग्राफ भी खुदका लिखना नही आता. बना बनाया कॉपी-पेस्ट करके लिखपढ लेते हो. तो आप और सावरकरजी एक कैसे हो सकते है ?

- सावरकरजी एक महान वक्ता थे और आपको unfortunately का शब्दप्रयोग कैसे करे ये भी कानमे बताना पडता है. तो आप और सावरकरजी एक कैसे हो सकते है? 

- सावरकरजी पुरी दुनिया मे एक मात्र ऐसे इंसान थे जिनको दो काला पानी की सजा एक साथ मिली थी, जहा ज्यूट के कपडे पहनने पडते थे और दिनभर पसीनेसे लतपत होकर परिश्रम करना पडता था. 

उधर आप हो के चार कदम चलने पर आपकी सेवा मे AC गाडी आती है. आप सिर्फ ब्रँडेड कपडे पहनते हो. तो आप और सावरकरजी एक कैसे हो सकते है?

- सावरकरजी असीम बुद्धिमत्ता के धनी थे. अपार मेहनतसे उन्होने ज्ञान कमाया था और जो कमाया था वो सिर्फ और सिर्फ देशसेवा और समाज सुधारणा के लिए उपयोग मे लाया. उधर, आपकी बुद्धिमत्ता के बारे में कुछ ना कहा जाये तोही बेहतर होगा. आपको जो भी ज्ञान प्राप्त हुआ है वो आप भारत देश को कमजोर करने के लिये, बदनाम करने के लिये, तोडने के लिए इस्तेमाल करते हो. तो आप और सावरकरजी एक कैसे हो सकते है?

- सावरकरजी का पूरा परिवार देश के लिए समर्पित था. अपनी जान हथेली पे रख के, अपने संसार, मोहमायाका त्याग करके उन्होने देश सेवा राष्ट्रभक्ती के लिए सर्वोच्च बलिदान दिया था. और आप हो के बँकॉक जाने के अलावा अपनी comfort zone से बाहर भी नही निकलते. तो आप और सावरकरजी एक कैसे हो सकते है ?

-  सावरकरजी जब ब्रिटन मे थे तो उन्होने अपना समय भारत माँ के मुक्ती के लिये दिया था. वे जहाँभी जाते , भारतमाता का गुणगान करते. भारतमाँ की याद आने पर उन्होने एक भाव विभोर गीत लिखा था "ने मजसी ने". उधर आप हो के उसी ब्रिटन मे जाकर भारतमाँ की बदी करते हो, अवमान करते हो, निंदा करते हो, हमे शर्मसार महसूस कराते हो. तो आप और सावरकरजी एक कैसे हो सकते है? 

लिखने के लिए तो खैर बहुत ज्यादा है लेकिन फिलहाल इतना ही.

इसलिये सावरकरजी भारतरत्न, स्वातंत्र्यसूर्य, थोर समाजसेवक, क्रांतिकारी, देशभक्त है और राहुलजी आप किराये से लिये गांधी नाम के नामधारी गांधी हो. 

सचिन श्रीकांत भिडे

रमजान व हिंदू

 कुठल्याही नकारात्मक अथवा पूर्वग्रहदूषित कमेंट्स लिहायच्या आधी एक तर लेख पूर्ण वाचा, समजून घ्या आणि इतकेच ध्यानात ठेवा की हा लेख भगवान परशुरामाच्या अवलादीने लिहीलेला आहे. 

आपल्या हिंदू धर्मामध्ये हे सांगितले आहे की प्रत्येकाकडून काही ना काही चांगले शिकण्यासारखे असते व ते जर आपण घेतले व आपल्या धर्माला अनुरूप असे त्याला रूप दिले तर आपला धर्म अजून जास्त बळकट होऊ शकतो. त्या अनुषंगाने हा लेख मी लिहीत आहे.

रमजान मुबारक -----

आजपासून इस्लामचा पवित्र असा रमजान महिना सुरू होतोय. आजचा दिवस ते रमजान ईद असा साधारण 28 दिवसाचा कालावधी व ईदनंतर साधारण 60 ते 70 दिवसाने येणारी बकरीद हा या इस्लाम पंथाचा पवित्र कालावधी समजला जातो.

 या महिन्यात मुस्लिम लोक ज्या पावित्र्याने देवभक्ती व देशसेवा करतात, गरिबांची सेवा करतात त्याला तोड नाही.(आता लगेच याचा अर्थ आपल्या धर्मात असं कोणी करतच नाही का वगैरे म्हणू नका. पण हल्ली आपल्या धर्मात भक्तीपेक्षा तोंड वाजवणं जास्त असतं, ज्याला आळा बसला पाहिजे. द्यायचा एक रुपया आणि फरश्यांवर, भिंतीवर नावे कोरून घ्यायची हे आपल्या धर्मात जरा अति होतंय)

 इस्लाममध्ये गुप्तदान या गोष्टीला प्रचंड महत्त्व आहे. या रमजान महिन्यात 28 दिवसात अब्जावधी रुपयाचे दान दिले जाते व ते दान कोण देतो हे कुणालाही कळत नाही, कारण ते गुप्त असते. हे रमजानचे दान देण्यासाठी लोक वर्षभर दर महिन्याला आपल्या कमाईतून ठराविक रक्कम बाजूला काढून ठेवतात. (या पैशाचा वापर जे वाईट मार्गासाठी करतात तो भाग या लेखाचा भाग नाही. यातील उद्देश एकच आहे की यांच्याकडचे जे चांगले गुण, चांगले विचार आहेत ते आपण घ्यायला पाहिजेत.) 

संपूर्ण 28 दिवस ते लोक देवाचे नामस्मरण करण्यात, त्यांचा पवित्र ग्रंथ वाचण्यात, देवाशी संबंधित अशा गोष्टी वाचण्यात, ऐकण्यात घालवतात. दिवसभराचा उपवास करतात. उपवास सुरू करताना व सोडताना देवाच्या नावाने, त्याच्या प्रार्थनेने, कुटुंब, नातेवाईक, मित्र परिवार सर्वजण एकत्र बसून उपास धरतात व सोडतात. आपल्यामध्ये ही परंपरा व पद्धत लोप पावत चालली आहे. आपण विभक्त होत आहोत व ते एकत्र येत आहेत.

आपणही असे एकत्र येणे अतिशय आवश्यक आहे. यासाठी सार्वजनिक नवरात्री फराळ, सार्वजनिक दिवाळी फराळ असे उपवासाचे अथवा सणांचे निमित्त करून एकत्रीकरणाचे कार्यक्रम आपल्या धर्मात होणे अतिशय आवश्यक आहे, जेणेकरून सर्व जातीपंथाचे लोक हिंदू या धर्माछत्राखाली एकत्र येतील व आपल्यातील एकोपा वाढेल. यातील गरजूंना आपल्या समाजातील, आपल्या धर्मातील धनाढ्य लोकांनी एखादा व्यवसाय स्थापन करण्यासाठी मदत करावी, त्यांना आर्थिक पाठबळ द्यावे, पाय खेचणे थांबवावे.

 ही अशी मदत मुस्लिम पंथांमध्ये खूप जास्त प्रमाणात दिसते. देव धर्मकार्य समाजाच्या उन्नतीसाठी जकात भरणे, आयुष्यात एकदा तरी हज यात्रा करणे, पाच वेळचा नमाज अता करणे ह्या प्रथा ते अतिशय कट्टरपणे अमलात आणतात. 

आपण आपल्या कुलदेवतेला असे नियमाने जातो का, आपल्या पुढच्या पिढीला आपल्या परंपरांची ओळख करून देतो का? आपल्या समाजातील किती गरीब कुटुंबांना आपण मदत करतो याचा आपणही  सूक्ष्म विचार केला पाहिजे.

 आपल्या देवाला कोणीही येतं व नावे ठेवून जातं पण त्यांच्या बाबतीत असं होत नाही. कारण त्यांनी आपल्या देवधर्म रक्षणासाठी शपथ घेतलेली आहे, आणि आपण मात्र अतिशय धर्मनिरपेक्ष होऊन जगतो.

 तेव्हा या सर्व गोष्टीतून काहीतरी शिकून आपण आपला धर्म कसा वाचवावा, कसा वाढवावा, कसा पुढे न्यावा, जातीभेद कसा नष्ट करावा, सर्वांनी एकत्र कसे यावे व हिंदू या नावाचा सगळीकडे आदर कसा असावा, एक आदरयुक्त दहशत कशी असावी हे या रमजानच्या काळात शिकण्यासारखे आहे.

आपल्या देवाचे पावित्र्य आपल्या हातात असते. आपल्या धर्माचे रक्षण आपल्या हातात असते.

तेव्हा मुस्लिम पंथाकडून अनेक चांगल्या शिकण्यासारख्या गोष्टी घेऊन आपल्याला अतिशय सबळ होणे गरजेचे आहे व याची नितांत आवश्यकता आहे. 

पवित्र रमजान महिन्याच्या सर्वांना शुभेच्छा.

सचिन श्रीकांत भिडे

सावरकर व राहुल गांधी

 "मै राहुल सावरकर नही राहुल गांधी हू". 

"मै माफी नही मांगूंगा"

 "सावरकरजीने कहा था कि मै सदैव आपका नोकर बनने के लिये तय्यार हू'

ही आहेत माजी खासदार श्री राहुल गांधी यांच्या तोंडची श्री विनायक दामोदर सावरकर या थोर क्रांतिकारकाचा अपमान करणारी काही वाक्ये.

 देशाच्या स्वातंत्र्यासाठी तन-मन-धन अर्पण करणाऱ्या क्रांतीसूर्य भारतरत्न सावरकरांवर यथेच्छ चिखलफेक करणाऱ्या राहुल गांधी यांचा प्रथम जाहीर निषेध.

'व्हेरी डेंजरस' असे लिहिलेला बिल्ला ज्या कैद्याच्या गळ्यात अडकवून ज्याला अंदमानच्या तुरुंगात साठ वर्षे खितपत ठेवायला धाडले होते ते क्रांतिकारक सावरकर जगातील एकमेव व्यक्ती होते ज्यांना एकदम सलग एकत्र दोन काळ्यापाण्याच्या शिक्षा ठोठावण्यात आल्या होत्या. स्वतःच्या संसाराची कुटुंबाची राखरांगोळी झालेली स्वतःच्या डोळ्याने बघूनही एखाद्या अभेद्य तटबंदीसारखा जो माणूस देशसेवेशी एकचित्त राहिला त्या सावरकरांवर लांच्छन लावायची राहुल गांधींची हिंमत होतेच कशी?

 "चिमण्या पाखरांसारखे घरटे बांधून पिले जन्माला घालून वंश वाढवायचा संसार आपल्याला करायचा नाहीये. आपल्याला आपल्या भारतमातेचा विचार करायचा आहे." या शब्दात आपल्या पत्नीला धीर देऊन समजावून सांगणाऱ्या जितक्या हळव्या तितक्याच खंबीर सावरकरांचा अपमान हे गृहस्थ करतातच कसे ?

देशासाठी मार्सेलीसची जगप्रसिद्ध उडी मारणारे वीर सावरकर, अस्पृश्यता निवारणासाठी सहभोजन करणारे व मंदिरे सर्वांना खुली करणारे समाज सुधारक सावरकर, स्वातंत्र्यासाठी प्राण पणाला लावणारे क्रांतीरत्न सावरकर, आपले परिपक्व ओजस्वी तेज:पुंज विचार कारागृहाच्या भिंतीवर कोरून महाकाव्य लिहिणारे थोर विचारवंत व साहित्यिक सावरकर, देश स्वतंत्र झाल्यानंतरही समाज सुधारणेसाठी लढणारे लढवय्ये सावरकर, हिंदू धर्मातील अनिष्ट प्रथा रूढी परंपरा अंधश्रद्धा यांचा अंत होऊन हिंदू धर्म जातीविरहित व विज्ञाननिष्ठ व्हावा म्हणून झिजणारे हिंदूहृदयसम्राट सावरकर, स्वातंत्र्यानंतर तत्कालीन सरकारने उपेक्षा केल्याने आता आपले लौकिक कर्तव्य संपले हे स्वीकारून शांतपणे प्रायोपवेशनाने शरीरत्याग करणारे धीरोदात्त सावरकर!

अशा अष्टपैलू व्यक्तिमत्त्वाचा अपमान करणे म्हणजे माथ्यावरील सूर्यावर थुंकल्यासारखे आहे व हा अपमान राहुल गांधी यांनी वारंवार केलेला आहे.

 देशाच्या स्वातंत्र्यासाठी सर्वोच्च बलिदान देणाऱ्या सर्वच शूरवीरांना समान मानवंदना द्यावी हा सरळ साधा विचार असताना, केवळ काँग्रेसच्या विचारांच्या विरोधात असल्याने काँग्रेस पक्ष व त्यातून फुटून बाहेर पडलेले स्थानिक पक्ष व त्यांचे नेते अशा क्रांतीवीरांचा सतत अपमान करत असतात जे अत्यंत चुकीचे आहे व समाजाच्या एकोप्यास बाधा आणणारे आहे.

 आपल्या राज्याचे मुख्यमंत्री श्री एकनाथजी शिंदे यांनीही काही दिवसांपूर्वी हे स्पष्ट सांगितले आहे की सावरकरांचा अपमान हाही एक प्रकारे देशद्रोहच आहे.

अशा थोर क्रांतिकारकाचा अपमान हा समस्त महाराष्ट्राचा अपमान आहे, मराठी जनतेचा अपमान आहे, मराठी अस्मितेचा अपमान आहे, समस्त हिंदूंचा अपमान आहे व सावरकरांवर नितांत श्रद्धा असणाऱ्या जगभरातील कोट्यावधी जनतेचा अपमान आहे.

सचिन श्रीकांत भिडे

अनाथनाथ

 शिव शंभू हा नाथ अनाथा, विनम्र भावे चरणी माथा 

शिवरात्री प्रकटे कल्याणा, आशिष देई तू मज दीना

उमापति हे गिरीजाकांता, दीनबंधू तू तू सुखकर्ता

भवसागर हा तारून नेण्या, द्यावे नाम रहावी करुणा

चरणरजासी कवेत घेई, शिवशंभो झणी उद्धरी पाही

               *****श्रीदत्तचरणरज*****

मै तुझमे हूं

 मै पूर्ण हूं, संपूर्ण हूं, मै काल हूं, महाकाल हूं,

मै नारीनर हूं सकल हूं, मै चंद्रधर फणीधर भी हूं

मुझसे है विश्व, मै विश्व हूं, ब्रह्माण्ड संहारक भी हूं

मै आदि अंत हूं, श्वास हूं, अनादि हूं निश्वास हूं

मै ज्वाल हूं प्रलयंकरी, गंगा भी है सिर पे धरी 

मै मदनमार हूं, विष भी हूं, अमृतधरा का सर भी हूं

मै शिव भी हूं, शक्ती भी हूं, मै प्रेम हूं, भक्ती भी हूं,

मै सकल लोक हूं, व्याप्त हूं, मै अमर अजर पर्याप्त हूं

मै तुझमे हूं, मै मुझमे हूं, मुझमे सभी, मै सब मे हूं

मै तुझमे हूं, मै मुझमे हूं, मुझमे सभी, मै सब मे हूं

              *****श्रीदत्तचरणरज*****