हे श्रीकृष्णा, हे श्रीरंगा, हे श्रीहरी, हे श्रीधरा, हे श्रीनिवासा, हे श्रीकांता ....
ही नावे तुझी आहेत पण त्या नावाची सुरुवात माझ्या नावाने होते!
होय, मी तुझी शक्ती, मी तुझी लक्ष्मी!
जिथे तू तिथेच मी!
तू जातोस भक्तांच्या हाकेला धावून, मला सोडून! मी मात्र तुझ्या ओढीने तू जिथे जातोस तिथे येतेच! जिथे तुझे चरण पडतात तिथेच माझे चरण उमटतात. तुला मात्र तुझ्या वेड्या भक्तांपुढे माझ्यासाठीच वेळ नसतो.
वैकुंठात मला तुझ्या समीप स्थान असते, अगदी चरणाशी स्थान असते पण या भूलोकावर मात्र तू मला तुझ्या समीप बोलावत नाहीस. त्या चरणाशी जागा तुझ्या भक्तांना देतोस. मग मला थोडे लांबूनच तुझ्या भक्तीचा सोहळा पहावा लागतो.
पंढरपुरी एकटाच आलास, मी आपली दूर शेजारी!
तिरुपतीस डोंगरी जाऊन बसलास, मी आपली डोंगर पायथ्याला!
इतका का आहेस सखया तू भक्त वेडा? श्रीकृष्णरुपात असतानासुद्धा तू अगदी असाच वागायचास. मी राजप्रासादात तुझ्याशी हितगुज करायची वाट बघायचे आणि तुझ्या मनी मात्र राधा, सुदामा, अर्जुन, द्रौपदी, पेंद्या हेच!
कधीकधी तर असे वाटते प्राणप्रिया, की ती राधा भाग्यवान आहे आणि तो सुदामाही भाग्यवान आहे. मी तुझ्या चरणाशी असते खरी, पण तुझ्या हृदयी असते ती राधा, तुझ्या श्वासात असतो तो समस्त भक्तमेळा!
हेवा वाटतो रे तुझ्या भक्तांचा मला!
ते भक्त किती भाग्यवान, ज्यांची आठवण तू सतत तुझ्या हृदयी घेऊन असतोस! भक्तांच्या कर्मभोगाने तू व्यथित झालेला मी रोज पाहते रे, पण नियतीचे, जगरहाटीचे नियम एकदा केले की ते बदलता येत नाहीत ना!
त्यामुळे तू सुद्धा प्रशांतरूप घेऊन शेषशयन झालेला असतोस.
एक मात्र खरे, तू स्मर्त्रुगामी आहेस नारायणा!
एक हाक, काळीज पिळवटून टाकणारी फक्त एक हाक तुला पुरेशी असते धावून जायला! भले तो गजेंद्र असो वा द्रौपदी!
मी स्वतःस भाग्यवान समजते की मी तुझीच शक्ती आहे!
धन्य आहेस तू भगवंता!!!
श्रीदत्तचरणरज
सचिन श्रीकांत भिडे
