मी येतोय रे माझ्या सख्या!

 मी येतोय रे माझ्या सख्या! माझ्या जीवीच्या जिवलगा, माझ्या प्रियकरा! मी धावत येतोय रे तुझ्या भेटीला!

आहेस ना रे तू तिथेच, त्याच विटेवर? गाऱ्हाणे ऐकायला गेला असशील तर बेगीने ये बा परत!

कुठे पाणक्या म्हणून पाणी भरत असशील तर तिथूनही ये रे सत्वर. दळण दळून झाले नसेल तर ते सोडून ये रे त्वरेने माझ्या सख्या!

तुझ्याविना जीव कसा तळमळत असतो 11 महिने. पण केवळ वाट बघणे नशिबात असते. 

ती उन्हाची काहिली परवडेल रे एकवेळ, पण तुझ्या विरहात जळणारे हे हृदय व त्याची काहिली नाही रे सहन होत. चंदनाची चोळी माझे अंग खरंच पोळून टाकते. 

या विरहाच्या काहिलीतून सुटका करतो तो आषाढ मास! ती माझ्या काळोबाची एकादशी, माझ्या राजस सुकुमाराची एकादशी.

माझ्या राजसा, मी इथे तुझी वाट बघतो व तू तिथे माझी वाट बघतोस ना रे! तुला पण किती आनंद होत असेल ना तुझी वेडी लेकरे रांगत, धावत, खुरडत का होईना पण तुझ्याकडे येत आहेत ते बघून!

ते बघ, ते बघ, तो माझा तुकोबा, ती माझी ज्ञानाई, दोघे निघालेत बरं तुझ्याकडे यायला. ही तुझी आवडती दोन लेकरे तुला भेटली की तू काय बोलतोस रे त्यांच्याशी? माझी ज्ञानाई तुला काय सांगते रे कान्होबाई? माझा तुकोबा तुला कोणता अभंग ऐकवतो तो सांग ना विठ्ठला मला! माता इंद्रायणी भीमाईस भेटून काय हितगुज करते हे पण सांग ना रे मला!  भेटलो की सांगशील ना? 

तुझेच नाम गात, तूच दिलेले खात जेंव्हा पंढरीत

पोहोचतो त्यावेळी तुझ्या त्या एका नेत्र कटाक्षाने 11 महिन्याची तळमळ कशी क्षणात विरून जाते बघ. उरते ते समाधान!

पण माऊली, तुझ्यासमोर मी उभा राहिलो ना की तू मला दिसतच नाहीस रे!

तुझे रूप पाहिले ना की ते आषाढाचे ढग आकाश सोडून माझ्या डोळ्यातूनच बरसू लागतात रे कान्हा. मला डोळे भरून पाहायचं असतं रे तुला, पण आनंदाश्रूने आधीच भरलेल्या डोळ्यात तुला कसे भरू मी?  त्याच भारावलेल्या अवस्थेत तुझ्या चरणावर डोके ठेवले की त्या अश्रूंचाच अभिषेक होतो रे सख्या तुझ्या चरणी. ते नवनीताहूनही कोवळे चरण सोडून जावेसे वाटत नाहीत रे विठ्ठला. त्या चरणपाशात असेच कायम गुंतून राहवेसे वाटते. 

प्रियकरा, तुझ्यासाठी, तुला द्यायला मी येताना खाऊ आणलेला असतो.पण तुझ्या रुपात, तुझ्या नामात बुडालेला मी तो तुला द्यायलाही विसरतो. तू पण मागत नाहीस, शांतपणे फक्त पाहतोस माझ्याकडे आणि स्मितहास्य करतोस! 

तुझे दर्शन घ्यायला येताना माहेरी चालल्याचे समाधान असते चेहऱ्यावर, पण तेच तुझे चरण सोडून माघारी निघताना सासरी निघाल्याचे दडपण. 

मी निघतो खरा, पण माझे काळीज तर तुझ्या चरणीच राहिलेले असते माऊली. मागे वळून वळून आईचे रुपडे न्याहाळत बाहेर पडतो तेंव्हा डोळी पाझरतात ते अश्रू नक्की कोणते? माझी माय भेटली त्या आनंदाचे, का आता माय पुन्हा पुढील आषाढीलाच दिसणार या दुःखाचे? 

 @श्रीदत्तचरणरज

सचिन श्रीकांत भिडे